Moerdijkpont Dordrecht (1933)

Na de Tweede Wereldoorlog komen drie Moerdijkponten de PSD-vloot versterken. De veerboot Dordrecht blijft het langste bij de PSD en wordt flink verlengd en verbouwd. Na de PSD-tijd vaart de Dordrecht nog lange tijd op Malta, een unieke carrière voor een Moerdijkpontje.

Zijaanzicht Moerdijkpont Dordrecht (1933)

De veerboot Dordrecht werd in 1933 gebouwd bij scheepswerf Meyer & Co in Zaltbommel voor de veerdienst Moerdijk – Willemsdorp. Het was de laatste van drie zusterschepen speciaal gebouwd voor deze rijksdienst.

Ligging veerdienst Moerdijk-Willemsdorp

Direct naar alle foto’s van de Moerdijkpont Dordrecht.

Moerdijkbrug

Met een lengte van 40 meter en een breedte van 11 meter was er plek voor zo’n 50 passagiers en 30 auto’s. De twee grote hoge schoorstenen zorgden voor de typische uitstraling van de veerboot. Op 6 mei 1933 werd de Dordrecht in gebruik genomen. Al drie jaar na de in dienst stelling werd de Dordrecht alweer overbodig toen de Moerdijkbrug geopend werd voor verkeer.

Nadat deze brug in de oorlog vernield werd keerde veerboot in 1945 even terug in haar oude rol. Al snel werd de schade hersteld en raakte de Dordrecht opnieuw werkloos. Dit keer niet voor lang omdat de vloot van de Provinciale Stoombootdiensten zeer gehavend uit de oorlog was gekomen. Versterking was zeer welkom.

Naar de PSD

Zo kwam de Dordrecht in 1946 in dienst bij de PSD. De veerboot bleef echter wel eigendom van het Rijk en zou nooit aan de provincie worden overgedragen. In Zeeland voer de Dordrecht voornamelijk tussen Kruiningen en Perkpolder. Jarenlang bepaalde de veerboot het beeld van de wederopbouw bij de provinciale veerdiensten.

De Dordrecht komt voor het eerst in de PSD-vaarroosters voor in juni 1946. Van 1 juni tot 4 juli 1946 lag het schip bij de werkplaats. De eerste Zeeuwse diensten waren van 5 juli tot 24 juli Kruiningen-Perkpolder en bijna de rest van het jaar werd op Vlissingen-Breskens gevaren. Ook in de opvolgende jaren vaart de Dordrecht vaak op Vlissingen-Breskens.

Een opvallende inzet is dat de Dordrecht van 3 t/m 5 november 1946 gevaren heeft op de dienst Zijpe – Anna Jacobapolder, waar later de twee zusterschepen van de Dordrecht hebben gevaren in RTM-dienst.

Op 17 januari 1951 wordt de Dordrecht weer overgedragen aan het Rijk, waarna de Willemsdorp als enige Moerdijkpont overblijft in Zeeland. Op 1 januari 1953 keert de Dordrecht weer terug in de PSD-vaarlijsten, maar in 1953 ligt het schip slechts binnen en ook een deel van 1954 nog. Dit had te maken met de Watersnoodramp en de stremming van het veer Kruiningen-Perkpolder.

Op 26 maart 1954 komt de Dordrecht weer in de vaart op de RTM-veerdienst Zijpe-Anna Jacobapolder, waar zusterschip Moerdijk vervangen werd. Het is 10 april 1954 als de Dordrecht weer terugkeert naar Vlissingen en weer op PSD-diensten gaat varen.

+30 meter

In 1955 werd besloten de veerboot te verlengen bij De Schelde in Vlissingen. De veerboot werd letterlijk doormidden gezaagd en er werd een stuk van 30 meter tussen beide einden gezet. Dit mag met recht een verlenging heten. Bij deze verlenging bleef de voorstuwingsinstallatie ongewijzigd. Al snel bleken de stoommachines grote moeite te hebben met verplaatsen van een dergelijke massa. Daarom werden een jaar later, in 1956 dieselmotoren ingebouwd door de Terneuzensche Scheepsbouw Mij. Het betrof vier nieuwe Lister Blackstone 8 cilinder motoren met elk 450pk. Gelijktijdig werden de houten stuurhuizen vervangen door modernere verhoogde exemplaren voor een beter uitzicht.

Metamorfose

De Dordrecht had een complete metamorfose ondergaan. De totale lengte betrof nu 70 meter en er was plaats voor zo’n 50 tot 60 auto’s die gebruik konden maken van ca 465m2 rijdek. De toegelaten hoogte van voertuigen was 4 meter, het gewicht 15 ton per as. Op de veerboot mochten maximaal 500 passagiers mee. Voor hen waren er 108 zitplaatsen in de salon en 50 aan dek. Tot begin jaren 70 voer de Dordrecht tussen Kruiningen en Perkpolder. Daar werd de veerboot overbodig door de komst van twee dubbeldeksveerboten.

Naar Malta

Nadat eerder al de Prins Hendrik was afgestoten door de PSD was het in 1972 de beurt aan de Dordrecht. Op 18 januari 1972 werd de boot verkocht aan de fa. G. Bootsman & Zn te Amsterdam. Deze scheepshandelaar verkocht de Dordrecht in 1973 door aan E. Zammit & Sons LTD op Malta.

In 1974 vertrok de veerboot naar Malta. In de Golf van Biskaje kreeg het schip motorproblemen waarna het op sleeptouw genomen werd door een sleepboot. Uiteindelijk werd op 7 maart 1974 Malta bereikt. Op Malta ging de Dordrecht door het leven als Melita Land en werd gevaren tussen Malta en Gozo. Eerder was de Prins Hendrik al naar Malta vertrokken. Het begin van een verzameling PSD-veerboten op het eiland was een feit.

Opmerkelijk is dat op 2 april 1979 E. Zammit & Sons de PSD een brief schreven met de vraag of er inspectiepapieren uit de PSD tijd opgestuurd konden worden. Deze moesten zij waarschijnlijk voor een naderende verkoop overhandigen aan de Port Authorities op Malta. De PSD voldeed aan dit verzoek en voegde de papieren toe aan een Nederlandstalige brief met als afsluiting ‘excuses voor “Dutch language”‘.
In 1980 wisselde Melita Land van eigenaar en kwam zij in handen van Gozo Channel Co. De veerboot bleef varen tussen Malta en Gozo, om precies te zijn tussen Cirkewwa op Malta en het eilandje Gozo vlakbij Malta. Eind jaren 80 werd de veerboot uit dienst genomen en opgelegd. De oude Dordrecht werd opgevolgd door een oude bekende: de Prins Bernhard van de PSD. Deze veerboot werd in 1987 gekocht door Gozo Channel Co en Cittadella genaamd.

Sloop

Na een periode van stilstand werd de Melita Land in 1994 omgedoopt naar Bezz 20 en opgelegd in Valetta op Malta. Uiteindelijk werd de Bezz 20 in 1996 verkocht voor sloop aan Nigtas Gemi Solum LTD in Aliaga, Turkije.

Foto’s Moerdijkpont Dordrecht

Bekijk alle Zeeuwse foto’s van de PSD-veerboot Dordrecht (1933) op de fotopagina.

Dordrecht