Op 5 juli 1969 om 10 uur vonden de doop en de tewaterlating van de Prins Willem-Alexander plaats. Op 11 maart 1970 werd het schip overgedragen aan de PSD.

Zijwind gevoeligheid

De veerboot heeft net zoals de Prinses Christina een zogenaamde dooskiel gekregen. Deze niet in het ontwerp staande dooskiel zorgt voor meer stabiliteit en minder gevoeligheid voor zijwind. De Prins Willem-Alexander heeft ongeveer dezelfde breedte als de Prinsesseklasse. De fuiken zijn identiek aan die van Vlissingen en Breskens qua breedte en vorm.

De Prins Willem-Alexander heeft altijd gevaren op Kruiningen-Perkpolder. De reden waarom ze nooit is ingezet op Vlissingen-Breskens heeft te maken met de zijwind gevoeligheid en het feit dat de Prins Willem-Alexander geen boegschroeven heeft. Toch heeft ze begin jaren 90 een keer dienst gedaan op Vlissingen-Breskens. Ook is de Prins Willem Alexander op 16 maart 2003 in de fuik van Vlissingen geweest om auto’s te lossen.

Tot het einde

De Prins Willem-Alexander voer sinds 1997 samen met de Prinses Juliana op Kruiningen-Perkpolder, daarvoor met de 2 jaar oudere Prinses Christina. Op 14 maart 2003 vervoerde de Prins Willem Alexander samen met de Prinses Juliana de laatste auto’s over de Westerschelde tussen Kruiningen en Perkpolder. De dag erna, in de vroege ochtend van 15 maart 2003, voer de Prinses Juliana met passagiers die afscheid kwamen nemen van de veerboten en de veerdienst. Een paar uur later kwam ook de Prins Willem-Alexander in de vaart.

Op 15 maart om 4 uur ‘s middags voer voor de laatste keer een veerboot van Perkpolder naar Kruiningen. Het einde van de veerdienst Kruiningen-Perkpolder.

Verkoop

Op 16 maart 2003 voer de Prins Willem-Alexander terug naar thuishaven Vlissingen. Eerst werden de auto’s van de bemanningsleden geladen op het onderste autodek. In Vlissingen werd de Prins Willem-Alexander gelost in de fuik. De enige keer in de geschiedenis dat een PSD veerboot auto’s vervoerde van Kruiningen naar Vlissingen.

De Prins Willem-Alexander is verkocht op 29 maart 2003 aan Amadeus Spa. De Prins Willem-Alexander is samen verkocht met de Prinses Christina en de Prinses Juliana. De veerboot werd Athos Matacena gedoopt. Op 24 juni 2003 werden de 3 veerboten aan de ketting gelegd, maar 1 dag later vertrokken ze dan toch.

Vertrek

Op 25 juni 2003 was het dan zover, de 3 dubbeldekkers vertrokken definitief uit Zeeland, varend naar een nieuw leven als veerboot in Italie. Op 3 juli kwam de Athos Matacena aan in Gioia Tauro, Italie. In Gioia Tauro heeft ze een klep constructie gekregen, die het laden en lossen vanaf een kade mogelijk maakt.

In Italië

De Athos Matacena is op 20 december aangekomen in Reggio Di Calabria. Op 21 december 2003 maakt de Athos Matacena proefvaarten op de Straat van Messina. De maanden daarna werd er nog druk proefgevaren. Pas op 15 oktober 2004 komt de Athos Matacena in dienst tussen Messina en Villa San Giovanni. Dit ging door tot 19 oktober 2004, toen werd de dienst weer gestaakt.

In oktober 2005, ruim een jaar na de eerste afvaarten, wordt de Athos Matacena vercharterd aan Servizi Autostrade Del Mare. De Athos Matacena kwam na ruim 2,5 jaar weer voor langere duur in dienst. Na een tijdje gevaren te hebben kwamen de problemen. De Italiaanse bemanning had moeite met de veerboot, vooral het feit dat de Athos Matacena geen boegschroeven heeft, was een probleem.

Aanvaringen

De veerboot kwam op 16 november 2005 in aanvaring met de kade in Messina. Door de sterke zijwind, ondanks de dooskiel, kwam de Athos Matacena ook nog bijna in aanvaring met een uitvarende veerboot. Bij de eerste aanvaring bleef het echter niet, de veerboot kwam opnieuw in aanvaring, dit maal met het zusterschip Ladies Matacena! Dit gebeurde in de nacht van 25 november 2005, toen de Athos Matacena probeerde aan te meren in de krappe haven van Reggio di Calabria, achter de Ladies Matacena.

Op 12 januari 2006 werd de dienst gestaakt, en werden de 3 oude PSD veerboten te koop aangeboden. Hierna is er sporadisch nog een proefvaartje met de veerboten gemaakt, en is de Athos Matacena een paar keer naar de werf gegaan.
Van verkoop is vooralsnog geen sprake en anno 2011 ligt de oude Zeeuwse veerboot nog steeds -samen met zusterschip Ladies Matacena- in de haven van Reggio di Calabria.